n1

صاحب لِوا، امتحان (1)


هیچ میدانی که تنها راه، رهایی از بی ایمانی دعای کثیر است بر بارش باران ظهور







دانلود سخن آوا



 

روایت هایی داستانی پیرامون سخن آوای امتحان (1)

   فکرش را بکن!

کسی، گندم خودش را باد داده، غربال و تمیز کرده، بعد هم در انباری در بسته بگذارد.

بعد از مدتی به انبار سرکشی کند ، ولی گندمش را کرم زده و آفت گرفته ببیند.

به ناچار گندم ها را بیرون می آورد، دوباه باد می دهد و پاک می کند و به انبار می سپارد.

تصور کن باز هم وقت سرکشی گندمش را آفت زده ببیند.

باز گندمش را بیرون می آورد، پاک می کند و به انبار می سپارد.

ولی آفت، باز هم دامنگیر گندم او می شود.

دوباره باد دادن و غربال، دوباره سپردن به انبار.

 کاری که مدام تکرار می شود.

 دست آخر از آن همه گندم جز مقداری کم باقی نمی ماند.

مقداری که آفت، حریف آسیب زدن به آن ها نیست.

امام اهل یقین، امیر المومنین علی علیه السلام، فرمود:

شما هم مثل همان بار گندمید. باید همینطور خالص شوید.

آن قدر که از میانتان جز یک گروه باقی نماند. گروهی که فتنه ها حریف آن ها نباشد.

فرمود:

آرزویتان برای ظهور محقق نمی شود، الا اینکه گروهی از شما به روی دیگری آب دهان بیندازد.

گروهی نیز گروه دیگر را دروغگو بخواند.

تا آنجا که از شما جز گروهی اندک استوار و محکم باقی نماند.

گروهی که در میانتان مثل سرمه ی در چشم، و نمک درون غذا هستند.

و چه اندک است، نسبت سرمه به چشم، و نمک به غذا!

مکیال المکارم، ج2، ص 383


   امام صادق علیه السلام فرمود:

خدا، پیامبران را بر سرشت نبوت آفرید. هیچ پیامبری دست از سرشت خود بر نمی دارد.

خدا، اوصیا را بر سرشت وصیت خلق کرد. هیچ کدامشان از مسیر خود بر نمی گردند.

خدا، بعضی از مومنان را هم بر سرشت ایمان آفریده. آن ها هیچ وقت مرتد نمی شوند.

ولی ایمان بعضی دیگر، عاریه است.

این ها برای با ایمان مردن، باید دعا کنند،

و در دعا اهل اصرار باشند.

کافی، ج 2، ص 419

 

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید